Skadarlija je deo Beograda nastao u prvoj polovini XIX veka. Skadarska ulica dobila je ime 1872. godine, kada je izvršena i numeracija kuća u njoj. Pre toga bila je poznata kao "Ciganska četvrt", pošto su u njoj od 1830. godine Cigani formirali svoje naselje. Krajem XIX i početkom XX veka važila je za centar okupljanja boemskih krugova grada. Ovakvu reputaciju može da zahvali najviše gostima legendarne kafane "Dardaneli", koji su se, nakon njenog rušenja 1901. godine, rasuli po ostalim brojnim kafanama u ulici.

Gradski Dvorovi i Dedinjski Dvorovi

U Beogradu zvanične rezidencije Kraljevskog Doma su Gradski Dvorovi (Stari dvor i Novi dvor) i Dedinjski Dvorovi (Kraljevski dvor i Beli dvor).

Stari Dvor je reprezentativno zdanje u Beogradu, čiji glavni ulaz gleda na Trg Nikole Pašića. Dvor, koji je podigao kralj Milan Obrenović u periodu 1881–1884, je bila rezidencija kralja Petra I Karađorđevića (u periodu 1903–1921) i kralja Aleksandra I (1921–1922), a danas je sedište Skupštine grada Beograda.

Novi dvor je monumentalno zdanje u centru Beograda u kome se nalazi sedište Predsednika Republike Srbije. Ova građevina je spomenik kulture pod zaštitom države. Izgrađena je u periodu od 1911. do 1922. godine za rezidencijalne potrebe kralja Petra Prvog Karađorđevića. Dvor je sagrađen prema projektu arhitekte Stojana Titelbaha (1877-1916) u akademskom maniru, sa elementima renesansne i barokne arhitekture, ali je originalni izgled vremenom izmenjen.

Dvorski komleks na Dedinju

Smešten je na imanju od 135 hektara, na najvišem brežuljku ovog beogradskog naselja.

U Okviru dvorskog kompleksa nalaze se Kraljevski dvor, Beli dvor i dvorska kapela Svetog Andreja Prvozvanog. U okviru dvorskog kompleksa, neposredno pored Kraljevog dvora, nalazi se Kraljevska kapela Svetog apostola Andreja Prvozvanog, koja je sa Kraljevim dvorom povezana kolonadom stubova. Kraljevski dvor sagrađen je ličnim sredstvima kralja Aleksandra I.

Gradnja je započeta 1924. a završena je 1929. Sama zgrada dvora je građena u srpsko-vizantijskom stilu, a fasada je obložena belim grackim mermerom. Izgradnja Belog dvora je završena 1936. godine, po projektu Aleksandra Đordevića. Renoviran neposredno posle Drugog svetskog rata. Konačno je uređen i opremljen za sadašnju namenu istovremeno sa Starim dvorom.

Gradnju Belog dvora započeo je 1934. godine, privatnim sredstvima kralj Aleksandar i sa željom da napravi rezidenciju za svoje sinove (prestolonaslednika Petra II, kraljevića Tomislava i kraljevića Andreja), ali nije doživeo da vidi završetak radova. Izgradnju dvora dovršio je knez Pavle koji je, kao veliki ljubitelj umetnosti, dvor opremio vrednim umetničkim delima.

Košutnjak

Park-šuma i gradsko izletište Košutnjak prostire se na površini od 330 hektara, na nadmorskoj visini od 250 m. Šuma listopadnog i četinarskog drveća ispresecana je mnogobrojnim stazama. Verovatno je ime Košutnjak nastalo zbog košuta, kojih je nekad ovde bilo. Sve do 1903. gusta šuma bila je zatvoreno dvorsko lovište, a potom je Košutnjak otvoren i za građane.

Sportsko-rekreativni centar "Košutnjak" ima igrališta za fudbal, atletska takmičenja, odbojku, košarku, rukomet, pet otvorenih i jedan zatvoren bazen. Za ljubitelje skijanja u Košutnjaku radi letnja i zimska ski-staza. U podnožju brda, gde je nekada bilo lovište kneževske porodice Obrenović, nalazi se izvor Hajdučka česma. U istoriji je poznat kao mesto ubistva kneza Mihaila Obrenovića, 29. maja 1868. godine.

Topčider

Šumoviti park Topčider prostire se na 111.336m2, u dolini Topčiderske reke, i već 150 godina je jedno od najomiljenijih izletišta Beograđana.

Naziv Topčider je turska reč, preuzeta iz persijskog jezika, i znači tobdžijska dolina. To je bilo mesto gde su Turci lili topove za napad na Beograd 1521.

Uređenje Topčidera otpočeo je 1831. knez Miloš Obrenović gradnjom konaka, crkve, zatim kafane, kasarne i parka. U prvim decenijama 19. veka, ovaj predeo je bio pun vinograda i letnjikovaca imućnih ljudi. Na barovitom prostoru, u trski i rogozu, nikao je prvi park u Beogradu. O začecima parka postoji trag u zanimljivom dokumentu - pismu od 24. februara 1831. godine, u kome se, između ostalog, kaže: "Nikakva kola ne puštajte da preko Topčidera idu, da livade kvare". Oko Konaka kneza Miloša, između 1831. i 1833. posađeni su u nekadašnje krečane platani koji su i do danas sačuvani.

Topčider su znalački zasadili češki vrtlari. Centralni deo, cvetni parter, kao simetrična kompozicija prema Miloševom konaku, završava se ispred kamenog obeliska (podignutog 1859) i tako je naglašen paradni karakter ovog dela.

Posle Drugog svetskog rata pristupilo se regulaciji Topčiderske reke, pa je i na taj način ovaj prirodni kompleks postao najposećenije izletište Beograđana.

U ovom šumskom ambijentu, nalaze se i Topčiderska crkva, Dom garde, kao i nekoliko ugostiteljskih objekata.